Bestemming
“Albanië heeft een slechte reputatie die het niet verdient. Het land verandert snel, de mensen zijn gastvrij en de prijzen zijn laag. Ga gewoon.”
Kevin Nijborg
In het kort
Met Tirana, de Ioonische kust en bergdorpen is Albanië het goedkoopste land aan de Adriatische kust. Nauwelijks toeristen, eigen munteenheid en een eigen karakter.
In de zomer van 2025 vloog ik vanuit Eindhoven naar Tirana om aan mijn Balkanreis te beginnen. Albanië als vertrekpunt is logisch: goedkoop, eigen karakter en een grens met bijna elk ander land op deze lijst. Maar goedkoop voor mij betekent niet dat het een rijk land is. Dat merk je snel.
Tienduizenden betonnen bunkers van de communistische dictator Enver Hoxha liggen verspreid door het landschap, overblijfselen van een van de meest gesloten dictaturen van de twintigste eeuw. Het land combineert verkeerschaos in de steden met een eeuwenoude gastvrijheid op het platteland. Het is rommelig en fascinerend, vaak tegelijkertijd.
Wat me het meest bijbleef: de kinderen op straat die de restjes van toeristen van terrasbordjes eten. Niet op één plek, maar op meerdere plaatsen. Albanië is een arm land. Dat is geen bezwaar om te gaan, maar het is wel iets wat je van tevoren weet.
Tirana
Tirana is kleiner dan je denkt en drukker dan je verwacht. Blloku, het Skanderbegplein, Bunk'Art en de warmte van de stad geven je al genoeg voor twee dagen. Bunk'Art is de meest indrukwekkende plek die ik er zag: een voormalige nucleaire bunker onder de stad, nu ingericht als museum over het regime van Hoxha. Dat Albanië zulke plekken heeft heropend in plaats van gesloopt, zegt iets over hoe het land met zijn eigen geschiedenis omgaat.
De kust
De Albanese Rivièra loopt van Vlorë tot aan de Griekse grens bij Sarandë. Minder ontwikkeld dan Kroatië, veel goedkoper en mooier water. Himara, Dhermi en Ksamil zijn de bekendste plaatsen. In juli en augustus is het druk. Mei, juni en september zijn rustiger en aangenamer.
Sarandë ligt direct tegenover het Griekse eiland Corfu. De veerboot vaart meerdere keren per dag. Een logische combinatie als je de grens over wilt.
Verder in Albanië
De Valbona-vallei en het Theth-gebied zijn waarom mensen terugkomen. Wandelen, bergdorpen, nauwelijks toeristen en geen wifi-signaal. Bereikbaar via een veerboot over het Komenmeer vanuit Shkodër, dat ik zelf ook nog niet bezocht heb. De veerboot is de moeite waard, ook als je niet wandelt.
Berat heet niet voor niets "de stad van de duizend vensters": de witte Ottomaanse huizen klimmen in rijen omhoog naar het Kasteel van Berat, een stad op de UNESCO-werelderfgoedlijst op twee uur busafstand van Tirana. Gjirokastër ligt verder naar het zuiden, vlak bij de Griekse grens. Ook UNESCO, ook Ottomaans, maar rauwer en minder bezocht. In het Kasteel van Gjirokastër staat een Amerikaans spionagevliegtuig dat in 1957 werd neergeschoten. Gjirokastër is de geboorteplaats van Enver Hoxha en Ismail Kadare, twee mensen die verder weinig gemeen hebben.
Praktisch
Binnen Albanië reizen gaat per bus. Tickets kosten € 3 tot € 12 en zijn vooraf te boeken via GjirafaTravel of aan het loket op het busstation, maar bussen vertrekken zodra ze vol zijn en precieze tijden zijn meer een richting dan een zekerheid. Een huurauto geeft meer vrijheid, zeker voor het noorden of de afgelegen kustdorpen. Controleer voor vertrek of de verzekering Albanië dekt, want niet alle verhuurders staan dat toe.
Albanië gebruikt de lek, maar in Tirana en langs de kust nemen ze ook euro's aan. In kleinere plaatsen heb je lek nodig. Pinnen werkt in Tirana en de grotere kustplaatsen, elders is cash veiliger. Albanië valt buiten de EU. Bij Vodafone is het land inbegrepen in de standaardbundel. Bij KPN geldt dit alleen met Super Unlimited+. Controleer dit bij je eigen provider voor vertrek. Werkt het niet? Een lokale simkaart is goedkoop en makkelijk te vinden, of regel vooraf een eSIM via Saily.
Mei en juni zijn de beste maanden: warm genoeg, weinig drukte en alles is open. September is een goed alternatief voor wie de zomer wil vermijden. Juli en augustus zijn erg heet en aan de kust is het druk. Met een Nederlands paspoort heb je geen visum nodig en de grensovergangen verlopen soepel. Albanië voelt veiliger dan zijn reputatie doet vermoeden: zakkenrollen en oplichting komen nauwelijks voor en het grootste risico zit in het verkeer, met name op bergwegen in het noorden.
