Geen expert.
Wel elke keer terug.

Ik ben Kevin Nijborg. Ik woon in Leeuwarden, werk als docent en reis naar de Balkan zo vaak als ik kan. De eerste keer was Sofia in 2016. Een weekend feesten met vrienden. Ik heb toen weinig van de stad gezien. Daarna werd het serieus. Sommige steden en landen bezocht ik meerdere keren.

Waarom de Balkan

De Balkan ligt op twee uur vliegen van Nederland en de meeste mensen die ik ken zijn er nooit geweest. Niet omdat het ver is, maar omdat het niet op hun lijst staat. Te onbekend, te ingewikkeld, te veel vragen. Precies dat maakt het interessant. Het is Europa, maar dan zonder de glans.

Veel landen hier kwamen voort uit het voormalige Joegoslavië. Dat betekent een gedeelde maar ook verdeelde geschiedenis. Er waren voorstanders van Tito en tegenstanders, soms in dezelfde stad, soms in dezelfde familie. Hij hield het land bij elkaar, maar dat had zijn prijs. Na zijn dood in 1980 begon het langzaam te schuiven. De jaren negentig zijn nodig om dat te begrijpen.

De onderlinge verhoudingen zijn niet altijd even best. Dat zie je in de architectuur, in de museumteksten, in kogelgaten die bewust niet zijn gerepareerd. Als je er naartoe gaat, hoor je de verhalen. Nooit maar één versie. Je ziet de littekens. Je begrijpt waarom bepaalde steden bepaalde namen dragen.

Dat het ook goedkoop is, is mooi meegenomen. Maar dat is niet waarom ik er steeds naartoe ga.

Ik ga minimaal één keer per jaar. In 2019 was ik in Belgrado tijdens de protesten tegen Vučić. Mensen op straat, spandoeken, politie op de achtergrond. Het gewone leven ging door alsof er niets aan de hand was. In 2025 was ik in Podgorica tijdens de bosbranden. Het as dwarrelde naar beneden terwijl mensen gewoon koffie dronken op het terras. Dat soort dingen vergeet je niet. En dat is ook niet te googelen.

Ik ben docent economie

Vmbo basis tot gemengd theoretisch. Ik gebruik de Balkan regelmatig als voorbeeld in de les. Importstromen uit Kosovo, prijsverschillen tussen EU en landen buiten de EU, wat een wisselkoers in de praktijk betekent. Ik heb een collectie buitenlandse valuta meegebracht van al mijn reizen. Servische dinar, Albanese lek, Bosnische mark. Leerlingen snappen abstracte begrippen beter als je ze een bankbiljet in handen geeft van een land dat ze nooit hadden verwacht te herkennen.

Wat ik hier schrijf

Wat kost een dag in Kosovo? Hoe kom je de grens tussen Servië en Noord-Macedonië over? Welke route is de moeite waard en welke kun je beter overslaan? Dit zijn de vragen die ik zelf stelde voor ik ergens naartoe ging, en waar ik op deze site antwoord op geef. Gebaseerd op eigen ervaring, inclusief de dingen die niet goed gingen.

Ik doe dit niet als reisblogger met een sponsordeal of een persbericht in de inbox. Ik betaal alles zelf en schrijf over wat ik zelf heb meegemaakt. Dat klinkt vanzelfsprekend, maar dat is niet altijd het geval op reissites.

Op Google Maps ben ik Reviewer. De plekken die ik op deze site beschrijf zijn dezelfde die ik heb bezocht en beoordeeld.

Wat ik anders zou doen

De eerste keer dat ik naar Albanië ging, had ik nauwelijks cash bij me. Ik dacht: er is vast wel een pinautomaat. Die is er wel in Tirana, maar buiten de grote steden is dat een ander verhaal. Sindsdien ga ik altijd met meer contant geld dan ik denk nodig te hebben.

Ik huurde ooit een auto in Servië zonder expliciet te vragen welke landen ik ermee in mocht. Aan de grens met Kosovo bleek dat het voertuig er niet in mocht. Ik ben omgedraaid. Nu vraag ik altijd schriftelijk om bevestiging van welke grenzen zijn toegestaan, voor ik de sleutels aanneem.

In augustus naar de Montenegrijnse kust gaan is logistiek gezien geen goed idee. Files, volle stranden, prijzen op het hoogst. Ik wist het al, maar dat jaar paste het niet anders. Daarna heb ik het nooit meer gedaan. Mei of september zijn betere keuzes.

Heb je vragen over een bestemming of route? Je kunt me bereiken via de contactpagina.